Najnowsze artykuły o kannabinoidach

CBD (kannabidiol) vs. Ból – czyli jak konopie pomagają w walce z bólem

Badania pokazują, że CBD może być stosowane w leczeniu wielu rodzajów bólu. Medyczna marihuana jest często przepisywana na ból, a wiele osób zdaje sobie...
wpływ używania marihuany na poziom serotoniny

Marihuana i serotonina – czyli jak używanie konopi wpływa na poziom serotoniny

Wpływ marihuany na serotoninę może wyjaśnić, w jaki sposób może ona pomóc w leczeniu lęków i depresji. Pewnie wielu z Was słyszało, że marihuana...
Kannabidiol (CBD) zawarty w konopiach może zapobiegać powstawaniu udarów mózgu

CBD (kannabidiol) może zapobiegać udarom mózgu

Najnowsze badania opublikowane przez amerykański Narodowy Instytut Zdrowia, wskazują, że kannabidiol (CBD) może być środkiem zapobiegawczym przeciwko udarom mózgu. "Układ endokannabinoidowy (ECS) reguluje funkcje całej...

Kannabinoidy – wstęp

Kannabinoidy są grupą związków chemicznych, które wiążą się z receptorami w ludzkim organizmie składającymi się na system endokannabinoidowy. Ich oddziaływanie określane jest metaforycznie jako „klucz i zamek”. Organizm ludzki posiada wiele specyficznych wiązań na powierzchni wielu typów komórek („zamek”) , a nasz organizm produkuje endokannabinoidy („klucz”), które wiążą się z receptorami kannabinoidowymi (CB), aby aktywować je lub „odblokować”.

W 1992 roku, naukowcy pierwszy raz odkryli substancje endogenne, które wiążą się z receptorami kananbinoidowymi. Substancja ta jest znana jako anandamid, a jej nazwa pochodzi od sanskryckiego słowa „Ananda” (szczęście) i „amid”, ze względu na jego strukturę chemiczną. Drugi endokannabinoid został odkryty w 1995 roku,  2-arachidonoiloglicerol (2-AG). Te dwa endokannabinoidy są jak dotychczas najlepiej przebadane. Obecnie uważa się, że istnieje ponad 200 podobnych substancji, które przypominają endokannabinoidy i uzupełniają ich funkcję, co określa się jako „efekt synergii”. Kilka endokannabinoidów nie wiąże się tylko z receptorami kannabinoidowymi, ale także do receptora CB3, do receptorów waniloidowych i dalszych.

Oprócz endokannabinoidów naukowcy zidentyfikowali kannabinoidy znajdujące się w roślinach konopi (fitokannabinoidy), które naśladują lub przeciwdziałają skutkom niektórych endokannabinoidów. Fitokannabinoidy i terpeny są produkowane w gruczołach żywicznych (terpenach) na liściach i kwiatach w późnym okresie ich wzrostu. Ilość produkowanej żywicy i zawartość kannabinoidów zależy od płci roślin, warunków uprawy, terminu zbioru, czy danej odmiany. Stabilność chemiczna kannabinoidów w roślinie zależy od wilgotności, temperatury, światła i metody przechowywania, ale z czasem degradują się one we wszystkich warunkach przechowywania.

Kiedy kannabinoid powoduje, że receptor zachowuje się w taki sam sposób, jak naturalnie występujące hormony lub neurotransmitery, oznacza to, że jest „agonistą”. Z drugiej strony, jeśli kannabinoid zapobiega wiązaniu się związku naturalnie występującego i blokując przy tym normalną pracę receptora, oznaczany jest „antagonistą”. Obecnie są prowadzone badania, aby lepiej zrozumieć, jak poszczególne kannabinoidy mogą blokować lub odblokowywać poszczególne receptory.

W roślinach konopi zostało już zidentyfikowanych ponad 100 fitokannabinoidów, z których wiele wykazuje wartość leczniczą, co zostało już udokumentowane. Najczęściej są one ściśle ze sobą powiązane lub różnią się tylko jednym wiązaniem chemicznym. Do najbardziej popularnych i badanych kannabinoidów należy tetrahydrokannabinol (THC) ze względu na jego właściwości psychoaktywne i kannabidiol (CBD) dzięki wielu właściwościom medycznym.

Kannabinoidy można przyjmować przez palenie, waporyzację, spożywanie doustne, plastry naskórne, podjęzykowo lub  w postaci czopka.

System endokannabinoidowy

Endogenny system kannabinoidowy (ECS) powszechnie określany jako „system endokannabinoidowy” znajduje się u każdego zwierzęcia i reguluje szerokie spektrum funkcji biologicznych. System endokannabinoidowy jest biochemicznym układem sterowania neuromodulatorów lipidów (cząsteczek, które obejmują tłuszcze, woski, sterole, witamin rozpuszczalnych w tłuszczach, takich jak witamina A, D, E, K i innych) oraz specjalistycznych receptorów skonfigurowanych do przyjmowania pewnych kannabinoidów.

Specjalistyczne receptory znajdują się w całym organizmie człowieka, w tym, lecz nie wyłącznie, w hipokampie (pamięć, uczenie się), korze mózgowej (podejmowanie decyzji, zachowania emocjonalne), móżdżku (motoryka, koordynacja), ciele prążkowatym (ruch, nauka), podwzgórzu (apetyt, temperatura ciała) i ciele migdałowatym (emocje). Jeśli określone kannabinoidy wiążą się z wyspecjalizowanym receptorem, prowadzi to do aktywacji danej komórki.

Kliniczny niedobór endokannabinoidów (CEDC) jest to spektrum zaburzeń, które bierze udział w wielu chorobach, takich jak stwardnienie rozsiane, migreny, fibromyalgia, czy zespół drażliwego jelita (IBS) mogą być wywołane przez niedobór endogennych kannabinoidów czyli endokannabinoidów. Układ endokannabinoidowy organizmu utrzymuje homeostazę, co oznacza, że kontroluje i reguluje ból, apetyt, sen, stany zapalne i metabolizm komórek. Tak więc, brak kannabinoidów może powodować zakłócenia w różnych systemach organizmu. Istnieje teoria, że te zakłócenia lub brak homeostazy prowadzi do bardziej znaczących i zagrażających życiu problemów.

Receptory kannabinoidowe

Głównymi receptorami kannabinoidowymi są receptory kannabinoidowe typu 1 (CB1-R) i receptory kannabinoidowe typu 2 (CB2-R). Receptory te można odblokować trzema rodzajami kannabinoidów:

  • Endokannabinoidy – endogenne kannabinoidy kwasów tłuszczowych wytwarzanych naturalnie w organizmie (np anandamid i 2-AG)
  • Fitokannabinoidy – skoncentrowane ka tłustej żywicy z kwiatów i liści roślin, takich jak konopie indyjskie (np THC i CBD)
  • Syntetyczne kannabinoidy – wytwarzane w sposób sztuczny, np w laboratorium

Pierwsze, wykryte w mózgu (endokannabinoidy) znajdują się również w innych narządach, tkance łącznej, gonadach i gruczołach. CB1-R nie znajdują się w rdzeniu przedłużonym (części pnia mózgu odpowiedzialnej za funkcje układu oddechowego i sercowo-naczyniowego). CB1-R odgrywa ważną rolę w koordynacji ruchowej, orientacji przestrzennej, postrzeganiu sensorycznym (smak, dotyk, węch, słuch), zdolnościach poznawczych i motywacji.

Najważniejszą funkcją CB1-R jest zmniejszenie lub zwiększenie sygnalizacji przez neuroprzekaźniki w mózgu. Poprzez aktywację CB1-R, nadmierna lub obniżona aktywność przekaźników (np serotoniny lub dopaminy) zostaje przywrócona do stanu równowagi. Na przykład, kiedy THC łączy się z CB1-R, aktywność w obwodach odpowiedzialnych za ból jest hamowana, w ten sposób powodując zmniejszenie bólu. Wiele innych objawów, takich jak nudności, spastyczność mięśni czy napady padaczki mogą być złagodzone poprzez terapię kannabinoidami.

Receptory CB2-R są głownie związane z układem odpornościowym i stwierdzono ich obecność poza mózgiem, w miejscach takich jak jelito, śledziona, wątroba, serce, nerki, kości, naczynia krwionośne, węzły chłonne czy narządy rozrodcze. Na przykład CBD (kannabidiol) łączy się z CB2-R, a wiele dowodów wskazuje na to, że CBD jest korzystną strategią terapeutyczną ze względu na właściwości przeciwzapalne. Do niedawna sądzono, że CB2-R nie odgrywa żadnej roli w komórkach nerwowych. Obecne badania wskazują jednak, że receptory te odgrywają ważną rolę w procesie przetwarzania sygnałów w mózgu.

Trzeci receptor, któremu nie przywiązuje się dużej uwagi jest TRPV1. Receptor waniloidowy 1 (TRPV1) wykrywa i reguluję temperaturę ciała. Ponadto, TRPV1 jest odpowiedzialny za odczuwanie ekstremalnych temperatur zewnętrznych i bólu i podlega desensytyzacji (procesowi odpowiedzialnemu za redukowanie intensywności reakcji). Dlatego też, jeśli jest stale stymulowany, będzie on spowalniał lub nawet się zatrzyma. Nasuwa to możliwości terapeutyczne w leczeniu niektórych rodzajach bólu neuropatycznego.

Nowe badania kontra stare badania

Od momentu wykrycia receptora CB1 przez Allyn Howlett i William Devane w 1988 roku, wydaje się, że zaakceptowano fakt, że CBD w przeciwieństwie do THC ma małe powinowactwo do receptora CB1. Niestety, założenie to nie zostało oparte na badaniach naukowych. Nowe dane z International Cannabinoid Research Community wskazuje na to, że CBD oddziałuje bezpośrednio z siecią receptorów CB1 w sposób, który jest terapeutycznie istotny.

CBD wiąże się w innym miejscu receptora CB1-R, funkcjonując w obrębie miejsca wiązania ortosterycznego THC. CBD przywiązuje się do tego, co nazywa się allosterycznym miejscem wiązania na CB1-R. Kiedy CBD łączy się z receptorem, nie inicjuje kaskady sygnalizacyjnej. Ma to jednak wpływ na to jak receptor reaguje na stymulację przez THC i kannabinoidy endogenne. Allosteryczna modulacja CB1-R zmienia kształt receptora, co może mieć duży wpływ na efektywność sygnalizacji komórkowej.

Dodatnia allosteryczna modulacja, która zwiększa sygnalizację receptora CB1 wskazuje, że CBD może być pomocne w leczeniu chorób związanych z deficytem endokannabinoidów ( takie jak anoreksja, migreny, zespół nadwrażliwości jelita grubego, fibromialgia i PTSD), oprócz stanów związanych z nadmiarem endokannabinoidów lub ich nadmierną aktywnością (otyłość, zaburzenia metaboliczne, choroby wątroby, problemy sercowo-naczyniowe).

Efekt synergii

Pojęcie efektu synergii zostało wprowadzone w 1998 roku przez izraelskich naukowców Shimon’a Ben-Shabat i Raphael’a Mechoulam. Istnieje teoria, że kannabinoidy w roślinach konopi współpracują przez sieć przypadkowych związków jako część większego organizmu i wpływają na organizm w sposób podobny do własnego systemu endokannabinoidowego. Oznacza to, że kannabinoidy działają lepiej, kiedy są łączone z innymi kannabinoidami, niż kiedy są podawane pojedynczo.

Wieloletnie badania nad skutecznością marihuany jako całości sprawiają, że udowodniono jej większą skuteczność, kiedy podawane jest pełne spektrum kannabinoidów znajdujących się w marihuanie, niż kiedy podawane są kannabinoidy w formie izolowanej (np podawanie samo CBD, zamiast podawania CBD i innych kannabinoidów).

Badania nad korzyściami THC i CBD w formie izolowanej są jednak dobrze rozwinięte. THC wykazuje działanie przeciwbólowe, przeciw wymiotne i ma właściwości przeciw zapalne. CBD posiada właściwości anty-psychotyczne, przeciw drgawkowe i anty-lękowe. Jednak badania dowodzą też, że izolując te kannabinoidy lub tworząc syntetyczne kannabinoidy w laboratoriach, efekty terapeutyczne mogą być ograniczone.

Kiedy syntetyczne kannabinoidy dostarczane są w dużych stężeniach, mogą one powodować przedawkowanie. Przedawkowanie naturalnego THC jest praktycznie niemożliwe i rzadko wymaga interwencji medycznej. Skutki przyjęcia nadmiernej ilości naturalnego THC mogą być nieprzyjemne, jednak mijają po kilku godzinach. Dowody pokazują też, że THC i CBD współpracują. CBD jest znany z blokowania THC w CB1-R, dlatego mając na uwadze efekt synergii, podając CBD w przypadku przedawkowania THC, CBD może zmniejszyć jego nieprzyjemne efekty.

Marinol jest przykładem syntetycznego, wyizolowanego THC. Gdy lek został wprowadzony w połowie lat osiemdziesiątych sądzono, że ma on taki sam efekt jak roślina konopi jako całość. Jednak szybko okazało się, że większość pacjentów nie reaguje tak samo jak wtedy, kiedy THC było przyjmowane poprzez palenie medycznej marihuany lub przyjęcie jej w formie spożywczej. Naukowcy szybko zdali sobie sprawę, że inne związki, takie jak CBD i terpeny odgrywają większą rolę, niż dotychczas myśleli.

 

 

Najnowsze artykuły

Popularne artykuły

Komentarze